Op een dinsdag in mei

Ze had de jurk al een week tevoren gekocht. Niet uit nieuwsgierigheid, vond ze, maar omdat ze ergens diep wist dat ze hem nodig zou hebben. Donkerblauw, smaller dan ze gewend was, met een rug die dieper viel dan een rug normaliter mag vallen. Hij hing nu drie avonden in haar gangkast, achter haar regenjas, zoals iemand een geheim verbergt op een plek waar niemand kijkt.

Op dinsdag, halverwege mei, regende het niet meer. De stad rook naar nat asfalt en bloeiende sering. Ze trok de jurk aan zonder lang in de spiegel te kijken, want langer kijken zou twijfel oproepen, en ze had besloten dat vanavond geen twijfel kreeg.

De Overtoom is op een dinsdagavond een vreemde mengeling van rust en stedelijke onverschilligheid. Studenten op fietsen. Een tram die jankt om een bocht. Een hond die niet weet of hij naar links of rechts wil. Ze liep langs alles heen alsof ze door een film bewoog die zij niet had geschreven maar waarin ze wel de hoofdrol had. Haar hakken klopten op het trottoir, zachter dan ze dacht.

Bij nummer 294 stopte ze.

Het pand was minder zichtbaar dan de meeste mensen denken. Geen ramen, geen reclame, geen suggestie van wat er binnen gebeurt. Alleen de discrete deur, de kleine messing plaat, en het feit dat de zaak hier sinds 1986 vergund is. Ze had het opgezocht. Ze had alles opgezocht. De exploitatievergunning. De wet uit 2000. Welke privehuizen in Amsterdam je serieus kunt nemen en welke je beter mijdt. Ze was, in deze gedachte ten minste, geen romantica.

Ze drukte op de bel.

De stem die antwoordde was rustig. Niet vrolijk, niet zakelijk, alleen rustig. Hij vroeg of zij eerder had gebeld. Ze zei van wel, gisterochtend, een keer, om half elf. De stem zei dat hij dat dacht, en dat de deur opende.

Binnen was het anders dan ze zich had voorgesteld, en daardoor precies zoals het hoorde. Zwart en goud, niet veel licht, niet veel ruis. Een gastheer in een donker pak die haar naam zonder formaliteit uitsprak. Hij vroeg wat ze wilde drinken voordat hij vroeg wat ze van de avond verwachtte, een kleinigheid die haar opviel.

Ze nam plaats op een fluwelen bank, aan een lage tafel met een kaars die langzamer brandde dan een kaars hoort te branden. Ze sloeg haar benen over elkaar. De stof van de jurk gleed traag terug op zijn plek. Iemand keek toe vanaf de andere kant van de zaal, niet brutaal, niet bedeesd, gewoon aandachtig. Ze beantwoordde de blik door hem niet te beantwoorden. Dat is een van de oudste talen die er bestaan.

De gastheer kwam terug met een glas dat aan haar mond paste alsof iemand het haar lang geleden had besteld. Ze zei iets vriendelijks. Hij zei iets dat geen vraag was maar wel een opening. Ze antwoordde door iets terug te zeggen wat zij ook geen vraag noemde. Mensen die elkaar op deze manier ontmoeten, dacht ze, hebben elkaar al begroet voordat ze elkaar groeten.

Later, op een moment dat zich niet liet aflezen aan een klok, stond ze op om mee te gaan naar een ruimte die kleiner was dan de eerste. Haar hand op de leuning van een trap die zachter aanvoelde dan trappen normaliter aanvoelen. De rug van haar jurk vond een hand, en de hand was warm, en daar liet ze hem.

Wat erna gebeurde laat zich niet beschrijven zonder hem kleiner te maken. Op het moment dat de deur achter haar dichtviel, vergat ze de Overtoom, de tram, de hond, de regenjas, en ook haar gangkast. Wat overbleef was huid, langzame muziek, en de zekerheid dat een vrouw die zoiets doet niet teruggaat naar wie zij eerder was. Ze ging een trap af, een avond in, een stad door, en bij thuiskomst hing ze de jurk niet meer achter de regenjas.

Niemand had iets meer over haar besloten dan zij over zichzelf had besloten. Dat was, achteraf, het verschil geweest.